Dalfsen, Maandag 19 februari 2007 

We zijn weer de beste, na een paar jaar geen wereldkampioen allround te hebben gehad, hadden we er dit jaar twee! En ik was er bij. Het waren kippenvel momenten en dan denk je maar één ding, “dit wil ik ook, dit wil ik ook!”…
Toen een paar jaar geleden Chad Hedrick en Shani Davis de wereldtitels voor ons wegpakten. En wij alleen nog maar op plek drie stonden, werd er gezegd dat de Amerikanen onverslaanbaar waren. Maar nog geen paar jaar later zijn Sven Kramer en Ireen Wüst onverslaanbaar. Onverslaanbaar is iemand bewijst het verleden dus maar…

Voor mijn broer, moet het ook een onvergetelijk toernooi zijn geweest. Vooral omdat er tijdens zijn vijf en tien kilometer, Erben, Erben, Erben werd geroepen. Wat vroeger altijd voor Leo Visser werd gedaan, in de vorm van Leo, Leo, Leo…

Ook werd er dit weekend afscheid genomen van een man die alles heeft gewonnen wat er te winnen viel. Wereldkampioen, Europeeskampioen en bovenal Olympisch kampioen. Jochem Uytdenhaage, zijn afscheid was ook indrukwekkend, iedereen riep Jochem bedankt, Jochem bedankt. Een heel mooi afscheid voor een kampioen...

Een week later moest ik zelf aan de bak, tijdens de VPZ Gruno Bokaal. De eerste 500 meter (37.19) ging nog een beetje onstabiel, na een aanpassing aan mijn materiaal. De 1000 meter op dag één ging daarentegen stukken beter met een snelle opening van 16.97 kwam ik op een eindtijd van 1.13.46. Dag twee ging minder goed, met op de 500m 37.4 en op de 1000m 1.14.0. Misschien ging het ook wel minder goed, vanwege mijn buikpijn, buikgriep heerst ook in Nederland. In het totaal klassement eindigde ik op een achtste plaats. Nu op naar Calgary en hopen dat ik fitter word voor de lange reis, van maar liefst zestien uur. In Calgary ga ik opzoek naar de echte vorm, wat hopelijk in snelle tijden zal resulteren.